De tijdreis van Margot & Marguerite: “Papa draagt jeans en hoodies”

  • 07/02/2021
  • W Festivals
  • W Interview

Margot en Marguerite zijn allebei 12 jaar oud en worstelen met dezelfde problemen: familie, vrienden, … En ze hebben nog iets met elkaar gemeen: een afwezige vader. Maar de ene leeft in 1942 tijdens de oorlog, en de andere in 2020. Ze tuimelen elkaars leven binnen via een magische kist. Ondanks de 70 jaar die hen scheiden, gaan ze samen op avontuur over de grenzen van tijd en ruimte.

Is woede een belangrijke emotie wanneer je 12 bent?

Pierre Coré: Die woede past bij Margot. Als je 12 bent, ben je geen kind meer en ook nog geen puber, je staat met één voet in beide werelden. Marguerite is nog kinderlijk, terwijl Margot al een opstandige puber is. Ik hou van de passie van tieners, die intense emoties. Ze zijn boos op het gezag en op volwassen compromissen (die wij zelf graag omschrijven als ‘wijsheid’). Maar ze zijn ook vaak egocentrisch, ze zien de wereld enkel door hun eigen filter en passen zich moeilijk aan anderen aan. Margots woede is haar brandstof, de energie die haar overeind houdt.


Tegenwoordig duikt er een nieuw soort vaders op in jeugdfilms. Hoe omschrijf je Margots vader? En … vind je grafisch ontwerper geen echt beroep?

Coré: Natuurlijk wel! Mijn vrouw is grafisch ontwerper, het is een knipoog naar haar, maar ik weet niet zeker of ze het grappig vond. De rol van vaders is de voorbije 70 jaar enorm geëvolueerd. Voor Margueritte, die uit 1942 komt, is zo’n vader met tienergedrag heel verwarrend. Hij wil niet volwassen worden en draagt jeans en hoodies. Dat is niet het soort autoriteit dat ze verwacht. Maar ook papa moet vrede vinden met wie hij is.

Een film over tijdreizen kan nooit helemaal realistisch zijn, maar je deed wel je best om het geloofwaardig te maken. Hoe belangrijk was dat?

Coré: Om je publiek in magie te laten geloven, moet je verhaal zo realistisch mogelijk zijn. We sluiten met het publiek een stilzwijgend pact over die magische koffer: als ze bereid zijn om die te accepteren, wordt het perfect mogelijk dat twee meisjes van tijdzone wisselen. Daarom blijven we zo dicht mogelijk bij de personages en verliezen ons niet in special effects. Hoe realistischer de context, hoe makkelijker het publiek de spelletjes met het tijd-ruimte continuüm aanvaardt. Kortom, realisme biedt meer mogelijkheden dan fantasie.


Terwijl je keek door de ogen van een meisje uit 1942, waren er momenten dat je je vragen ging stellen over onze huidige tijd, over de wereld van vandaag?

Coré: Het was fijn om onze wereld te bekijken vanuit het verleden. Maar ik denk niet dat vroeger alles beter was, ik wil het verleden niet idealiseren. Elke periode heeft haar eigenaardigheden, haar problemen en haar momenten van geluk. Marguerite is verbaasd over onze gemengde schoolklassen, onze mobiele telefoons, onze vervoermiddelen. Ze ontdekt dat mensen fastfood en zoetigheid eten en drank met bubbels drinken. Ik vel geen oordeel, de kijkers kunnen het interpreteren zoals ze willen. Je kan de scène met de windturbines ervaren als een magisch, poëtisch moment, of als een nachtmerrieachtig visioen over een misvormde wereld… Iedereen kan zijn eigen fantasieën projecteren.


De meisjes moeten rennen, rijden, vliegen, … Hoe zwaar was dat?

Coré: Het was inderdaad een fysieke uitdaging. Hoofdactrice Lila Gueneau (die zowel Margot als Marguerite speelt) houdt van rennen, springen en stunts doen. Ze deed het allemaal met veel bravoure. Maar we filmden in de winter, in kou, regen en sneeuw. Ze moest andere kledij krijgen omdat ze de hele tijd liep te bibberen. Op de set moest ze acht weken lang geconcentreerd zijn. Ze was er elke dag, bijna in elke scène. Dat is een zware opgave voor een 12-jarige.


De villa waar Marguerite woont is werkelijk prachtig.

Coré: Een geweldige plek, niet? We hebben lang gezocht, maar deze locatie was perfect. Tegenwoordig wonen veel mensen op een kleine ruimte in de steden of buitenwijken en Margot is totaal overweldigd door de enorme afmetingen van dit huis. Ze maakt een wandeling door het landhuis en de ene kamer lijkt nog groter dan de andere. Helaas krijgt de kijker maar een stukje van de villa te zien. Het huis is zo groot dat we zelfs een extra set konden bouwen, want ook de scènes in de keuken van het werkkamp werden hier gedraaid.