In het uitgestrekte Texas staat Emily, een getalenteerde cheerleader van acht, voor een grote uitdaging. Ze is de jongste telg van een rasechte jagersfamilie en de enige van wie er nog geen hertenkop in de woonkamer ophangt. Vastberaden om deze lege plaats aan de muur op te vullen, gaat Emily voor de eerste keer op jacht.

Hoe kwamen jullie in Texas terecht voor het verhaal van deze film?

Louise Van Assche: Nadat ik trouwde met Phil, verhuisde ik naar Texas. Phil is Texaans en net als Emily, leerde hij op jonge leeftijd jagen. Ik vond zijn verhalen over het leven op de ranch fascinerend, het was een wereld die ik niet kende. Zijn eerste hertenjacht herinnert hij zich tot op de dag van vandaag. Het voelde als een heel intens moment, een overgangsritueel. Dat intrigeerde ons en bracht ons op het idee om een kind te zoeken dat dit ook zou gaan ervaren.

Griet Goelen: De verhalen van Louise’s echtgenoot klonken avontuurlijk en ver van mijn leefwereld. Hoe zou het leven zijn op zo’n afgelegen ranch? Hoe bereid je je voor op je eerste jacht? Wat doet het met je om zo jong op jacht te gaan en te beslissen over leven en dood? Het is iets dat de meeste kinderen bij ons nooit zullen meemaken.

Hoe hebben jullie Emily gevonden?

Goelen: Ik reisde in december 2019 naar Texas om samen met Louise de film voor te bereiden. Het was niet eenvoudig om een kind te vinden dat voor het eerst ging jagen. Onze zoektocht bracht ons naar Llano, de ‘Deer Capital’ (Hertenhoofdstad) van Texas. Het is een klein western-achtig stadje midden in een groot jaaggebied waar veel jagers hun inkopen komen doen. We spraken mensen aan op straat, in winkels, op parkings, enz. maar niet iedereen vertrouwde ons, of ze verstonden ons niet goed omdat wij niet dat typisch Texaanse ‘cowboy accent’ hebben.

Van Assche: Op een dag stapten we een winkeltje binnen en daar stond Chase met zijn papa. Chase vertelde dat hij een zusje had dat voor het eerst zou gaan jagen. Dat vonden we geweldig - een meisje maakte ons verhaal extra bijzonder. En ze was ook cheerleader en had een fijne band met haar papa en broer. Kortom, deze familie had alles wat we nodig hadden.

Goelen: Nadat ik terugkeerde naar België, ging Louise regelmatig bij het gezin op bezoek om hen beter te leren kennen en al wat fragmenten te filmen. In november 2020 kwam ik voor een maand naar Texas om samen de film op te nemen.

Is het daar een traditie dat vaders hun kinderen leren jagen?

Van Assche: In Texas leeft een grote jachtcultuur, jagen is hier een familietraditie die wordt doorgegeven van generatie op generatie. Kinderen, meestal jongens, leren vaak op erg jonge leeftijd al jagen, rond hun 8 jaar. Een paar maanden per jaar mag er gejaagd worden op herten. Zo’n gezin schiet dan enkele exemplaren en daar eten ze een heel jaar van. Maar er komt veel bij kijken: ze villen en bewerken de dieren direct na de jacht om ze goed te kunnen bewaren. De ranch is ver weg van de bewoonde wereld dus moeten ze alles zelf kunnen.

Goelen: Door de week woont het gezin in Houston, daar gaan de kinderen naar school. Maar een groot deel van de weekends en vakanties brengen ze door op hun ranch, die ligt op zo’n vijf uur rijden van de stad. Voor ons is dat een enorme afstand, maar daar is dat heel normaal.

Emily blinkt uit als cheerleader, maar nu volgen we haar bij de jacht. Die twee werelden - de ene heel meisjesachtig, de andere heel mannelijk - liggen ver uit elkaar.

Goelen: Op het eerste zicht lijken dit totaal verschillende werelden. Toch zijn er ook gelijkenissen te vinden. Bij jagen en cheerleaden moet je lang en veel oefenen om er goed in te worden. Je moet heel lang wachten tot die paar seconden waarin alles gebeurt. Emily hoopt naast haar medailles nu ook haar eerste hertenkop aan de muur te kunnen hangen. In het cheerleaden lukt alles haar, maar het jagen moet ze nog van begin af aan leren. Dat proces wilden we graag laten zien.

De vader van Emily is lief en geduldig. Terwijl je bij een jager eerder een agressief persoon verwacht. Dat is hij zeker niet.

Van Assche: Een documentaire geeft je de kans om in werelden te duiken die je niet zo goed, of zelfs helemaal niet kent. Zo word je wel eens verrast. Toen ik voor de eerste keer een jachtfoto zag van mijn man, was dat even schrikken. Ik begreep niet hoe hij zomaar een hert kon schieten. Maar toen ik zijn familie beter leerde kennen en zelf een keer mee op jacht ging, besefte ik dat die traditie hen echt samen brengt.

Goelen: Dat merkten we ook bij de Fletchers. We waren ontroerd door de band tussen Emily en haar papa, die nog werd versterkt door urenlang samen in de jachthut te zitten. De kinderen houden ervan om tijd door te brengen in de natuur en leren veel bij. Je kan een gewelddadig beeld hebben van jagers maar voor ons waren het heel gewone mensen.

Toch blijft het raar om kinderen een wapen te zien dragen.

Van Assche: Toen ik voor het eerst in Texas kwam, schrok ik enorm van al die geweren. Sommige mensen lopen hier gewoon op straat met een geweer op zak. Wanneer kinderen wapens hanteren, moet er wel altijd een volwassene bij zijn. Emily’s gezin gaat heel verantwoord met hun geweren om. Emily draagt nooit een wapen tenzij haar papa naast haar staat. Maar wapens, zeker in combinatie met kinderen, blijft iets waar wij onszelf vragen over stellen.

We zaten met z’n allen te wachten op het moment dat Emily zou schieten maar … ze schoot niet. Was dat voor jullie teleurstellend?

Goelen: Neen integendeel, wij waren blij dat Emily aangaf dat de tijd nog niet rijp was voor haar. Het was heel moedig om dat toe te geven. Ze kon haar gevoel niet precies onder woorden brengen maar voelde dat het niet ging. Ik begrijp wel dat het publiek enige teleurstelling kan ervaren. De spanning wordt opgedreven en datgene waarop je wacht ... gebeurt niet. Maar dat hoort bij het leven. De dingen pakken soms anders uit dan verwacht; plots wil je iets niet waarvan je dacht dat je het wel wilde. Dat blijkt uit deze documentaire; wij wisten op voorhand ook niet wat er zou gebeuren.