The pack: “Onze hoofdacteurs waren geen topschaatsers”

  • 07/02/2021
  • W Festivals
  • W Interview

Nieuwkomer David gooit de machtsverhoudingen binnen het ijshockeyteam The Wolves grondig door elkaar. Als hij eerste doelman van de ploeg wil worden, moet David de strijd aangaan met haantje-de-voorste Miky. Maar zijn plannen worden ondermijnd door suikerziekte en door … meisjes. Sommige fans hebben enkel oog voor de stoerste spelers van het team. Maar er is één meisje dat dwars doorheen die macho façade kijkt. 

Na de première van The pack in de Tsjechische stad Zlin, waar het verhaal zich afspeelt, maak ik een praatje met 14-jarige studenten van de lokale sportschool. Ze vinden allemaal dat de film gaat over het échte leven van Tsjechische tieners. Jindra: “The pack vertelt over dingen die we dagelijks meemaken.” Of Jakub: “In mijn voetbalploeg gebeurt precies hetzelfde. Hopelijk is deze film een steun voor alle jongeren in zo’n situatie.” Julie vertolkt de mening van de meisjes: “Jongens in het ijshockeyteam gedragen zich echt zo. Toch wil ik liefst met een ijshockeyspeler daten.”


Kan je even uitleggen hoe belangrijk ijshockey is in Tsjechië? Voor buitenlanders is dat moeilijk in te schatten.

Regisseur Tomas Polensky: Mega belangrijk! Het is in Tsjechië de meest populaire sport, met wereldsterren zoals Jaromir Jagr of Dominik “Dominator” Hašek - als kind was hij mijn idool. Toen het Tsjechische team in 1998 op de Olympische Spelen de gouden medaille won, stond het hele land op z’n kop.

Je had problemen om de scènes op het ijs te filmen omdat alle schaatsbanen permanent in gebruik zijn door hockeyteams.

Polensky: Het inplannen van die scènes was een helse klus. Van ‘s morgens tot ‘s nachts zijn alle schaatsbanen bezet. We kregen één week de tijd in augustus - het was bijna onmogelijk om alle scènes op zo’n korte tijd te draaien.


Bovendien lijkt het filmen van ijshockey me enorm moeilijk, met zoveel snelle bewegingen rondom die piepkleine puck.

Polensky: We gebruikten drie camera’s. Ik haat het om met meerdere camera’s te werken, je kunt je niet op alle schermen tegelijk concentreren. Het is zoals een tennismatch volgen op drie verschillende televisies. Voor elke scène hadden we verschillende camera-opstellingen voorbereid, bv. een beeld van de fans in de tribune, van de spelers op de bank, van de actie op het ijs, enz. Maar het werkte niet. Tot onze cameraman Andrejs Rudzats zelf op het ijs ging en met krachtige lenzen vanuit de hand filmde, waardoor we de kijkers vlakbij de actie brachten. Onze hoofdacteurs waren geen topschaatsers. We werkten dus met stand-ins en gebruikten de acteurs enkel voor de close-ups. Ik heb veel te danken aan Andrejs, hij was de beste cameraman die ik me kon wensen.

Maar je had geen probleem om de sfeer in de kleedkamer te vatten. We kunnen het zweet bijna ruiken.

Polensky: Ik ken die omgeving door en door. Ik groeide op met ijshockey van toen ik twee jaar oud was. Enkel voor de hoofdrollen gebruikten we acteurs, de andere rollen werden gespeeld door jongens van het plaatselijke ijshockeyteam. We organiseerden een kamp om beide groepen dichter bij elkaar te brengen: de acteurs leerden de spelers hoe ze met de camera moesten omgaan, en de hockeyjongens vertelden over de sfeer in de kleedkamer, hoe je de uitrusting aantrekt, en ze kwamen met ideeën voor het script. Ook de figuranten - allemaal hockeyspelers - gaven extra authenticiteit aan het verhaal. Het was wel een heel gedoe … Probeer maar eens voortdurend 40 hockeytieners in bedwang te houden!

Producer Juliette Sichel: Ooit was de Tsjechische cinema beroemd voor z’n verhalen voor het jonge publiek, maar het is jaren geleden dat er hier nog zo’n film werd gemaakt. Voor het script vroegen we voortdurend raad aan jongeren. Zij konden zich herkennen in onze personages. De hele tijd hielden we voor ogen: we maken deze film niet voor onszelf, we maken hem voor jonge mensen, dus we willen weten wat hen bezighoudt.


Voor een outsider zoals ik loopt dat hele ijshockey wereldje vol alfamannetjes.

Polensky: Wie ‘anders’ is (bv. vanwege suikerziekte) is volgens hen een loser, een buitenstaander. Dat maakte ik zelf ook mee toen ik hockey speelde. Vandaar de boodschap van onze film: kom op voor jezelf! Niemand kan jou helpen, zelfs je ouders niet (die maken het vaak alleen nog erger). Gelukkig krijgt David hulp van een meisje. Lenny helpt hem te ontdekken wie hij werkelijk is.

Sichel: Er zijn twee soorten meisjes in de film en allebei hebben ze hun redenen om te zijn zoals ze zijn. Oordeel niet te snel. Ook de blonde ‘cheerleader’ streeft naar een beter leven en daarvoor gebruikt ze de middelen die ze kent. Er zijn duizenden meisjes zoals haar, de scholen zitten vol blonde cheerleaders en alle jongens willen liefst met zo’n meisje daten.


Ook voor de coach is het niet makkelijk.

Polensky: Hockey is een agressieve sport, maar binnen de grenzen van de fair play. Je kan op verschillende manieren coachen, bv. stoer en macho, zoals de coach in The pack die zijn spelers uitdaagt om hun grenzen te verleggen. De coach herkent nauwelijks het verschil tussen standaard hockeygedrag en pesten. Alle spelers bevestigden: een coach weet niet wat er in de kleedkamer gebeurt en welke machtsverhoudingen daar heersen. 

David is vrij passief, alsof hij wacht tot de problemen zichzelf oplossen.

Polensky: Tieners zijn bijna volwassen. Ze moeten in staat zijn hun eigen problemen op te lossen. Zo groeien ze op tot zelfstandige individuen. Als een probleem te groot lijkt, hoop je misschien dat iemand anders het voor jou zal oplossen. Maar als je voor jezelf opkomt, besef je misschien dat het probleem toch niet zo groot was. Alleen je angst deed het zo groot lijken.


De danslessen ogen voor mij bijna even raar als de hockey scènes. Is dat ook een Tsjechische traditie?

Polensky: Wanneer ze 16 worden, volgen de meeste Tsjechische tieners zo’n danslessen. Omdat hun ouders dat willen, of omdat ze stiekem hopen om daar een meisje of vriendje te vinden. Het gaat niet alleen om dansen, maar om etiquette in het algemeen. Ik herinner me dat ik er als tiener veel plezier heb gemaakt.