JEF festivalmeters over hun favoriete kinderfilms

  • 17/12/2019
  • W Festivals

Het JEF festival is trots op haar twee festivalmeters: actrices Hilde De Baerdemaeker en Pommelien Thijs vertellen over al hun favoriete jeugdfilmmomenten. En over kussen met een kameleon!

Wat was jouw eerste filmherinnering?

Pommelien: Toen mijn grote zus een slaapfeestje gaf, was ik als kleuter mee naar binnen geglipt terwijl ze Final destination zaten te kijken. Daar heb ik nog jarenlang nachtmerries van gehad.

Hilde: De eerste film waar ik naar ging kijken, was Sneeuwwitje van Walt Disney. Het beeld van de heks die over de rotsen klautert, staat voor altijd op mijn netvlies gebrand. Dat had op mij zo’n sterke impact, dat ik op dat moment al wist: film, dat is iets voor mij!

Waarom hebben kinderen recht op hun eigen filmfestival?

Hilde: Is het niet geweldig om jezelf anderhalf uur lang ongestoord onder te dompelen in een verhaal? Een verhaal dat van begin tot einde stap voor stap wordt opgebouwd. Enkel in de bioscoop zit je in zo’n comfortabele situatie. Je wordt niet gestoord terwijl je alles mee beleeft en voelt wat er op dat grote scherm gebeurt. Dat is pure magie!

Pommelien: Het is zoveel leuker als je iets kunt beleven samen met leeftijdsgenoten.

Welke filmrol had jij als actrice graag zelf gespeeld?

Pommelien: Ik ben altijd een enorme Harry Potter fan geweest. De rol van Hermelien vind ik bangelijk. Of zo’n bad ass superschurk in een animatiefilm, dat zou ik wel eens willen spelen.

Hilde: Ik heb mij enorm geamuseerd toen ik vorig jaar in Nachtwacht - De poort der zielen de grootste slechterik op aarde mocht spelen. Ik heb mijn eigen kinderen van hun Nachtwacht trauma afgeholpen door te tonen dat die door-en-door slechte heks gewoon hun lieve mama was. De grote uitersten vind ik heerlijk: aan de ene kant heel lief en warm en moederlijk, en aan de andere kant de ergste boosdoener. Dat maakt acteren zo fijn. Kinderen spelen ook graag ‘politie en boef’, goed versus kwaad. Als je lange tijd de goede speelt, wil je heel graag weer een keer de slechterik spelen. 

Wat maakt een festival anders dan een gewone filmvoorstelling?

Hilde: Op een festival staan andere films geprogrammeerd dan wat je doorgaans in de cinema te zien krijgt. Je horizon verbreden is altijd een goed idee. Een festival heeft een sfeer, een thema, een vorm van huiselijkheid. Elke festivalfilm past in dat kader. De bezoekers  vertrouwen op de keuzes die het festival maakt - je weet zeker dat het de moeite zal zijn.

Pommelien: Een festival is zoveel meer dan gewoon naar de cinema gaan. Er gebeurt vanalles, er wordt een hele wereld gecreëerd rond een filmvertoning, en dat maakt het extra leuk. Het is meer dan zomaar een vertoning, het is een experience. Je kan er met vrienden naartoe en ter plaatse beslissen wat je precies wilt zien. 

Wat is jouw mooiste kinderfilmherinnering?

Pommelien: Dat moeten de Harry Potter films zijn. Als die hard fan heb ik die heel vaak opnieuw bekeken, vooral de eerste twee episodes.

Hilde: Toen ik klein was, ging ik samen met mijn nicht in een klein zaaltje naar Hector kijken. Ik zie Urbanus in de slotscène nog altijd lopen, zwaaiend met een plastic zakje met daarin zijn goudvis. De hele zaal - en vooral mijn nicht - zat luid op te roepen: “Pas op voor die vis!” Ik vond het zalig dat de hele zaal zo meeleefde. Ik plaag mijn nicht daar nog altijd mee. 

Welk animatiefilmpersonage mag jou om een kus vragen?

Pommelien: Pascal, de kameleon van Rapunzel, die is zo schattig!

Hilde: Er zijn er een heleboel! Maar de stem van Jeremy Irons die Scar speelt in The lion king vind ik echt onweerstaanbaar. Het is een vreselijk gemeen personage, maar als ik een leeuwin was, zou ik volledig smelten voor die prachtige stem.

Wat is de laatste film waarmee je luidop gelachen of gehuild hebt?

Hilde: Het gebeurt heel zelden dat ik bij een film niet zit te lachen of te huilen. Er moet maar een klein hondje zielig in mijn richting kijken en ik ben al vertrokken. Ik ben heel gevoelig voor beelden. Met de film Belle & Sebastian (die ook op het JEF festival draaide) heb ik onlangs nog heel hard gehuild.

Pommelien: This is the end, een komedie over het einde van de wereld, vond ik hilarisch! Ik huil niet vaak bij films. Maar onlangs zat ik in het vliegtuig, ik was al heel lang onderweg, ik voelde me doodmoe en belabberd. Toen keek ik naar Mama Mia 2 en op het einde was er een scène waar ik vreselijk bij begon te bleiten. Dat overkomt me zelden.  

Stel dat jij programmator was van een jeugdfilmfestival, hoe zou jouw programma er dan uitzien?

Hilde: Ik zou een heel uitgebreide waaier aanbieden van kwaliteitsfilms uit alle landen. Ik zou heel veel films bekijken van overal ter wereld en er dan voor elke leeftijd de echte juweeltjes uitkiezen.

Pommelien: Binge watchen vind ik zalig. Ik zou zeker gaan voor filmmarathons. Alle Harry Potter films na elkaar, of een serie documentaires over wetenschappelijke onderwerpen. Kinderen hebben talrijke interesses, dus je hebt een breed spectrum nodig om iedereen tevreden te stellen. Daar kan je compleet wild in gaan.

Welk filmdier zou jij wel een dagje als huisdier willen?

Pommelien: Ik heb een heleboel kippen. Maar zo’n kip als die van Moana heb ik nog niet.

Hilde: Mijn twee katten zijn genoemd naar filmpersonages: Meester Tijger (uit Kung fu panda) en Flits (uit Flits en het magische huis). 

Wat betekent het voor jou om dit jaar meter van het JEF festival te zijn?

Pommelien: Ik vind het keileuk. Ik was zelf altijd dol op zulke events, dus ik ben heel blij dat ik nu jonge mensen mag warm maken voor film. 

Hilde: Ik weet nu al dat ik de hele krokusvakantie lang naar de film mag gaan zonder mij schuldig te voelen. En ik kan mijn kinderen meenemen, want “dat moet voor mijn werk”. Het perfecte excuus! Ik heb de laatste tijd vaak meegewerkt aan Nederlandse en Belgische familiefilms en ik vind het zo’n fijn genre. Ik zou willen dat er in Vlaanderen nog meer films gemaakt werden waar het hele gezin iets aan heeft, waar kinderen en ouders samen naar kunnen kijken. We zitten tegenwoordig zo vaak elk op ons eigen scherm te staren. Ieder voor zich op z’n eigen iPad. Terwijl het zo tof is om dicht bij elkaar te schuiven en samen naar iets te kijken en er op hetzelfde moment door geraakt te worden. Dat heeft zo’n meerwaarde. Soms kijk ik met mijn zoon naar een film en komt hij op mijn schoot gekropen. Dan denk ik: nu voelen we echt hetzelfde. Het is super als een film zoiets met je doet. Er is toch niks mooier dan samen met je kinderen lachen en snotteren bij dezelfde film? Dat schept zo’n band. Alle verlegenheid valt weg … Laat die tranen maar stromen!