Festivalinterviews: The young offenders

  • 12/01/2018
  • W Festivals
  • W Interview

"Joggingpakken zijn eeuwig"

Beste vrienden Conor and Jock zien er hetzelfde uit (jogging pakken, sneakers, gouden ketting), praten hetzelfde en zijn bijna altijd samen. Wanneer ze het nieuws horen dat er voor de Ierse kust 61 balen cocaïne (straatwaarde: €7 miljoen per stuk) vermist raakten, rijdt het duo op gestolen fietsen (met de politie op de hielen) naar zee, op een stuntelige schattenjacht die hen moet helpen ontsnappen aan hun uitzichtloze leventje. Dergelijke verhalen werden al vaker verfilmd, maar zelden met zoveel dynamiek en zelfspot. The young offenders, geselecteerd door een groep jonge programmatoren voor het JEF festival, is een hoogst opwindende energie boost.  

Tijdens hun Q&A op het festival in Zlin (Tsjechië) kaatsen Chris Walley (Jock) en Alex Murphy (Conor) hun grappen en anekdotes als pingpongballen heen en weer. “Wat zijn ze schattig,” zucht de zaal, die in de charmante jongens op het podium nauwelijks de ordinaire straatschoffies uit de film herkent.

Ierse road movies op een fiets… het klinkt als een genre op zich.

Chris Walley: Peter Foott werkt als tv-regisseur, maar hij had een boel ideeën voor een langspeelfilm. Dus nam hij zijn lot in eigen handen: “Ik ga die film schrijven, ik ga ‘em regisseren en ik ga ‘em co-financieren.” Uit pure passie. Hij zocht een crew bij elkaar en draaide The young offenders voor een budget van €60.000. De helft daarvan ging naar eten. Telkens de catering dienst langs kwam, was het feest!

Alex Murphy: Zo lang je acteurs goed te eten geeft, blijven ze tevreden… volgens Peter. En hij heeft gelijk! We hebben allebei een theaterachtergrond, dit is onze eerste film. We hoorden over open audities voor twee jonge, mannelijke acteurs uit Cork…

Walley: Mannelijk? Onderschat me niet - ik kan ook vrouwenrollen aan… Ik kan alles aan!

Zoals Lord Blackadder al zei: “Animal, vegetable or mineral…

Walley: Ik kan een mineraal spelen!


Het verhaal speelt zich 10 jaar geleden af - hoeveel 2007 zit er nog in jullie?

Walley: In 2007 was Alex negen en ik was elf. Tijdens de repetities draaide Peter vaak songs uit die tijd, die werkten als een teletijdmachine. Wandelen door de stad in een joggingpak en met dat kapsel katapulteerde ons regelrecht terug in de tijd.

Murphy: Naar de tijd toen er nog geen smartphones waren. Gelukkig voor de film. Als je dit verhaal zou situeren in een smartphone tijdperk, zou google maps het hele idee om zeep helpen, er zou geen ruimte meer zijn voor mysterie. We hadden enkel kleine Nokia’s. Het moment waarop we die weggooien, is het moment waarop het verhaal echt losbarst.

Bestaat dat nog, joggingpakken?

Walley: Dat zal nooit veranderen. Joggingpakken zijn eeuwig. Dat geeft onze personages iets tijdloos.

Murphy: Wandelend door Cork zagen we mensen die nog net dezelfde pakken droegen. Het enige verschil was: wij hadden geen deal met Adidas. We droegen Adidas pakken maar moesten het logo afdekken. Ik denk niet dat Adidas blij zou zijn met een film over twee kerels en een scheepslading cocaïne. Een film over twee kerels die naar Dublin rennen voor de marathon, dat zouden ze wel zien zitten.


In 2007 ging er echt een scheepslading cocaïne verloren voor de Ierse kust!

Murphy: Daar praten de mensen nog steeds over. Peter combineerde dat verhaal met zijn jeugdherinneringen aan een fietstrip naar West Cork. Wanneer ik chocoladeijs in mijn broek kieper om af te koelen, goot Peter in het oorspronkelijke verhaal een blik Fanta over z’n hoofd. Geweldig kleverig, maar ijs zag er grappiger uit.

Was er ruimte voor improvisatie?

Walley: We namen elke scène enkele keren op volgens het script, en daarna gaf Peter ons twee takes om te improviseren, in dezelfde vertelstijl. Dat voelt zo bevrijdend, vooral met een acteur zoals Alex. We hebben hetzelfde gevoel voor humor, dus in die takes vlogen de grappen heen en weer. Weinig regisseurs geven je zo’n kans. Het is een cliché, maar acteren is reageren, en dat is waar het bij die improvisaties om draaide.

Zonder ongelukken?

Walley: Euhm… behalve dan het kiezelincident. In een scène moet ik slippen met de fiets en na 10 takes hadden we de juiste. Maar ik wilde er nog ééntje doen, voor de lol, en toen ik de remmen dicht kneep, ging ik over kop en vloog - hoofd vooruit - in de kiezels. Alex viel niet uit z’n rol en bleef improviseren terwijl ik op de grond lag te verrekken van de pijn en de kiezels uit m’n huid probeerde te pulken.


Mijn favoriete moment in de film: de dansscène op straat!

Walley: Alex had een heleboel goeie ideeën, en die dansscène was zijn beste idee.

Murphy: Peter vroeg ons: wat deden jullie 10 jaar geleden? Plots herinnerde ik mij dat er op de speelplaats altijd groepjes jongens rondhingen die ‘jump style’ dansten. Heel ingestudeerde bewegingen: twee schoppen voorwaarts, één schop achterwaarts, ronddraaien en dan nog een keer. We probeerden het in een steegje en vergaten de hele scène, tot bleek dat ze in de film zat.

Zouden jullie The young offenders een Ierse film noemen?

Walley: Een 100% Ierse film, en 110% een film uit Cork. Ik ben blij dat een film uit Cork zo goed scoort in Ierland, waar alles meestal draait om Dublin. Cork is zo klein, iedereen weet precies waar elke scène werd opgenomen. Dat verklaart misschien waarom mensen de film zo leuk vinden… behalve het feit dat wij zo briljant acteren natuurlijk!

Murphy: Toen Cillian Murphy, een acteur uit Cork, geïnterviewd werd over zijn rol in Dunkirk, zei hij dat hij zo fier was op The young offenders. Dat is nauwelijks te vatten: een acteur die ik altijd zo bewonderde en die een van de oorzaken is waarom we zelf begonnen met acteren, heeft een film gezien waar ik in meedeed!

Een film van Peter Foott uit Ierland, Nederlands ondertiteld, 83 min, 2016

Te zien in het JEF festival op

16/02/2018, 19:30: Antwerpen

17/02/2018, 19:30: Brugge